Τα ενεργειακά παιχνίδια των ισχυρών επαναφέρουν στην Ευρώπη τα σχέδια για πλήρη παράδοση στις ιδέες για αξιοποίηση της πυρηνικής ενέργειας για την κάλυψη των αναγκών σε ηλεκτρικό ρεύμα κατ’ αρχήν, και στη συνέχεια άλλων αναγκών.
Δυστυχώς ο εφιάλτης του Τσερνομπιλ, αλλά και των άλλων ατυχημάτων φαίνεται να ξεχάστηκε γρήγορα από την Ευρωπαϊκή κοινότητα και έτσι αντί η ΕΕ να επιχειρήσει να επιλύσει δια της διπλωματικής οδού την πίεση που υφίσταται τόσο η Ευρωπαϊκή όσο και η Παγκόσμια οικονομία λόγω του ενεργειακού ζητήματος και της τρελλής αύξησης των τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου, πήγε στην εύκολη και επικίνδυνη λύση της επαναφοράς των σχεδίων για τη δημιουργία πυρηνικών αντιδραστήρων. Μάλιστα οι θιασώτες αυτής της λύσης την θεωρούν και περισσότερο φιλική στο περιβάλλον (!) αφού λένε ότι οδηγεί σε οικονομία των φυσικών πόρων ενέργειας.
Ήδη στην Ισπανία λειτουργούν δύο αντιδραστήρες, στην Γαλλία ο Σαρκοζί ανήγγειλε την δημιουργία Π.Α., ενώ στην Αλβανία άρχισε ήδη η κατασκευή ενός Π.Α. για λογαριασμό της Ιταλίας και μάλιστα πολύ κοντά τα Ελληνικά σύνορα.
Όλα αυτά έρχονται σε μια εποχή που η Ελλάδα επενδύει τεράστια ποσά για την κατασκευή αγωγών φυσικού αερίου με στρατηγικό στόχο να γίνει Πανευρωπαίκό κέντρο διανομής. Φυσικά πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχει τεράστιο πολιτικό παρασκήνιο και οι ανασχεδιασμοί των εγκεφάλων της διεθνούς πολιτικής σκηνής βάζουν σε κίνδυνο τις Εθνικές οικονομίες ή ακόμη και την ειρήνη σε μεγάλες γεωγραφικές περιοχές. Ας μη ξεχνάμε τον πολεμικό χορό γύρω από το Ιράν με αντικείμενο την χρήση πυρηνικής ενέργειας.
Βέβαια οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν και τα δίκαιά τους. Έχοντας στήσει μια, στην ουσία, Ομοσπονδία κρατών (την ΕΕ) η οποία δεν είναι ούτε πολεμοχαρής ούτε τυρρανική, βλέπουν τους λαούς τους να υποφέρουν οικονομικά από τις συμπεριφορές των κρατών που έχουν τους πόρους της ενέργειας στα χέρια τους, όπως οι Άραβες, η Αμερική, η Ρωσία ενώ ταυτόχρονα βρίσκονται διαρκώς απέναντι σε διλλήματα συμπεριφοράς σε σχέση με την πολεμοχαρή συμπεριφορά των κρατών αυτών (βλέπε περιπτώσεις Ιράκ, Αφγανιστάν, Ιράν κ.λ.π.). Είναι λοιπόν λογικό να ψάχνουν να βρούν λύσεις απεξάρτησης από τον βραχνά της διαρκούς οικονομικής ύφεσης και της παράλογης εκμετάλλευσης που επιβάλλουν οι χώρες που διαθέτουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο.
Κάπου εδώ καλείται βέβαια να σταθεί και η Ελλάδα. Είναι έτοιμη για τους πυρηνικούς αντιδραστήρες ; Και οι τεράστιες οικονομικές και πολιτικές επενδύσεις στον τομέα του φυσικού αερίου τι θα γίνουν ; Είναι ώριμος ο Ελληνικός Λαός να αποδεχτεί την κατασκευή Πυρηνικών εργοστασίων ; Έχει η Ελλάδα τα φυσικά χαρακτηριστικά για να λειτουργήσουν τέτοιες μονάδες ;
Κάπου εδώ θα κλείσουμε το άρθρο μας θεωρώντας ότι δεν είναι στόχος του blog μας η περαιτέρω ανάλυση του ζητήματος. Εμείς απλά αναδείξαμε το ζήτημα πού πλέον είναι δεδομένο για τα γραφεία των τεχνοκρατών στις Βρυξέλλες και θα σας ενημερώνουμε για κάθε νέα εξέλιξη.
Αρχειοθετήθηκε ως : ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ
