Η ΑΕΛ στη μετά Δώνη – Λυράκη εποχή

   Μπορεί να βλέπουμε το EURO 2008, μπορεί να βλέπουμε ματσάρες, μπορεί η Εθνική μας να μας απογοήτευσε, αλλά δεν παύει στις καθημερινές μας συζητήσεις στην πόλη η ΑΕΛ να αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα θέματα και (γιατί όχι) μια καθημερινή ενασχόληση για χιλιάδες Λαρισαίους και Λαρισαίες.

    Η φετεινή χρονιά έχει μια ιδιάιτερότητα, αφού αποχώρησαν από την ομάδα οι Δώνης και Λυράκης, δύο από τους ανθρώπους που έδεσαν σημαντικά το όνομά τους με την νεότερη ένδοξη ιστορία της ομάδας μας.

   Ο πρόεδρος Κ. Πηλαδάκης αφού “καθάρισε το πιάτο” με τους δύο πρώην στενούς συνεργάτες του με συνθήκες άγνωστες και σκοτεινές προς το παρόν, προχώρησε στην πρόσληψη του Μαρίνου Ουζουνίδη με στόχο στην ουσία την δημιουργία μιας καινούργιας ομάδας.

    Ο προβληματισμός για το τι ακριβώς συνέβη με την περίπτωση Λυράκη, εξακολουθεί ακόμη να υπάρχει έντονος στα ποδοσφαιρικά στέκια της πόλης, ενώ έντονη είναι και η παραφιλολογία που αναπτύσσεται και για την αποχώρηση του Δώνη. Για τον πρώτο ακούστηκαν πολλά και διάφορα, αλλά η σιωπή και των δύο πλευρών έχει αφήσει να αιωρούνται διάφορες φήμες. Άλλοι λένε για προσωπικές διαφορές, άλλοι μιλάνε για οικονομικές ατασθαλίες και άλλοι φτάνουν να συζητάνε για υπόγειες συμφωνίες και συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Ακόμη και η περίπτωση Δώνη φαίνεται να έχει “σασπένς”. Η υποτιθέμενη εχθρότητα μεταξύ Πηλαδάκη και Δώνη διεψεύδετο από τις κοινές νυχτερινές τους εξόδους στα στέκια της πόλης, ενώ στην επίθεση που δέχτηκε ο πρώην τεχνικός της ΑΕΛ από φιλάθλους ο μεν Πηλαδάκης τον προστάτευσε απεριόριστα ενώ ο Δώνης μίλησε με υπονοούμενα (“ανα ξέρατε δεν θα μιλάγατε”).

    Τα όποια μεγάλα οικονομικά αοίγματα ακούγονταν στην πιάτσα ότι υπήρχαν φαίνεται να έχουν διορθωθεί και αυτό φαίεται από τις εξης κινήσεις : α) την δωρεά 50.000 € στην Μητρόπολη από τα κέρδη της περασμένης σεζόν β) από την ανακοίνωση του Πηλαδάκη ότι η πορεία της ΑΕΛ στην Ευρώπη και η κατάχτηση του κυπέλλου έφεραν κέρδη στο ταμείο γ) από την υψηλή τιμή πώλησης του Γκαλίτσιου στον Ολυμπιακό δ) από τα έσοδα παραχώρησης του Κλέϊτον στον Βγενοπουλο-Παναθηναϊκό.

    Ταυτόχρονα αποχώρησαν και αρκετοί άλλοι παίκτες από την ομάδα ή φαινεται ότι θα αποχωρήσουν. Καλαντζής, Μπακαγιόκο, Κόζλεϊ, Φέρστερ αποτελούν παρελθόν, ενώ το ίδιο αναμένεται για Μετίν, Ζουράφσκι, Αλεξάνδρου κ.λ.π. Όχι ότι υπάρχει βέβαια παίκτης αναντικατάστατος, αλλά η ανησυχία των φιλάθλων για το άυριο είναι διαχυτη. Θα μπορέσει ο άπειρος στο Ελληνικό πρωτάθλημα Ουζουνίδης να φτιάξει μια ομάδα που να ανταποκρίνεται στα γούστα των Λαρισαίων φιλάθλων ;

   Αυτό που φαίνεται να έχει ξεχαστεί εντελώς είναι το θέμα των τοπικών ταλέντων και η δουλειά στα παιδιά του Νομού. Μια δουλειά που πρόσφατα ανέδειξε τον Γκαλίτσιο και παλιότερα τεράστιους παιχταράδες (Βαλαώρας, Καραπιάλης, Μητσιμπόνας, κ.λ.π.) και ας μη ξεχνάμε τον φόρ της Εθνικής Φάνη Γκέκα. Η ομάδα νέων της ΑΕΛ φαίνεται να χωλαίνει στην αξιοποίηση ταλέντων και άγνωστο για ποιό λόγο δεν μας έχει δώσει μέχρι σήμερα κάτι αξιόλογο. Είναι βέβαιο ότι και φέτος θα έχουμε πολλά καινούργια ονόματα και πιο πολύ ξένων ποδοσφαιριστών. Πάντως πρέπει να πούμε για τον Πηλαδάκη που συνέχεια “γκρινιάζει” για τα διαρκείας, ότι η καλύτερη διαφήμιση για την ΑΕΛ είναι η παραγωγή ντόπιων ποδοσφαιριστών και φυσικά αυτό είναι και το διαβατήριο για την πώληση περισσότερων εισιτηρίων στους Λαρισαίους φιλάθλους.

    Μια άλλη μεγάλη εξέλιξη που αναμένουν οι φίλαθλοι είναι να τελειώσει το θέμα του γηπέδου της ΑΕΛ. Φαίνεται ότι το θέμα βρίσκεται στο τελικό στάδιο. Βέβαια το γήπεδο από μόνο του δεν κάνει την ομάδα μεγάλη, απλά μεγαλώνει την περιουσία των μετόχων. Τώρα το γιατί οι φίλαθλοι έχουν συνδέσει το θέμα του γηπέδου με το ότι η ΑΕΛ στη συνέχεια θα χτυπήσει πρωτάθλημα είναι μια άλλη ιστορία. Η δημιουργία μεγάλης πραγαμτικά ομάδας απαιτεί επενδύσεις και δουλειά σε βάθος για χρόνια. Φυσικά και υπομονή. Βέβαια η δουλειά σε βάθος θέλει κάποιες κινήσεις στις υποδομές που προς το παρόν δεν έχουν γίνει, όπως είπαμε και παραπάνω. Το σίγουρο είναι ότι η ΑΕΛ και η Λάρισα χρειάζονται ένα νέο γήπεδο Ευρωπαϊκών προδιαγραφών και αυτό είναι μια παλλαϊκή απαίτηση. Και πρέπει εδώ να τονίσουμε πως η “μάχη” του γηπέδου δόθηκε κατά κύριο από τους φιλάθλους της ομάδας στους οποίους αξίζει ένα τεράστιο μπράβο.